Οι Κήποι των Κρεμασμένων – Kyoto Song

Μια ιστορία γραμμένη στο κέντρο της Αθήνας, κάπου στα ’90s. Ή στα ’00s. Ή στα ’10s. Δεν είμαι σίγουρη ότι θυμάμαι. Ίσως και να γράφτηκε και κάπου αλλού, ποιος ξέρει, ή ίσως να μην την έγραψα καν εγώ, άλλωστε δεν έχει σημασία…

Σάββατο σήμερα και σήμερα μπορώ, για αύριο δεν ξέρω, ναι, θα βγούμε. Όπως πάντα, τα λέμε κατευθείαν εκεί. Τελευταίο τρένο, κάθε φορά. Τελευταίο βαγόνι, όπως όλοι μας, μυστικό ραντεβού. Κολλάω την μύτη μου στο τζάμι, είναι κρύο, σφίγγω λιγάκι την ζακέτα, χαζεύω τα αμάξια. Το βαγόνι είναι ήρεμο, σιωπή, φώτα φριχτά, μια λάμπα τρεμοπαίζει. Με γαληνεύει ο κραδασμός. Η πόρτα ανοίγει, ένα ζευγάρι απ’ έξω κοντοστέκεται μπροστά της, διστάζουν, αποφασίζουν και χώνονται στο δίπλα. Ανεβάζω τα πόδια μου στο κάθισμα, κολλάω την μύτη μου στο τζάμι, είναι κρύο, σφίγγω λιγάκι την ζακέτα, χαζεύω τα αμάξια.

(Είσαι στο ίδιο τρένο άραγε ή βρίσκεσαι μακριά μου; Γιατί δεν έχεις έρθει ακόμα να με πάρεις αγκαλιά;)

Πλατεία Βικτωρίας, παλιά πράσινα πλακάκια, φώτα φριχτά, ανεβαίνω τρεχάτη τα σκαλιά. Βγαίνω στο έδαφος -ανάσα- κοιτάω τις κολόνες, η τρίτη είναι σπασμένη. Κόσμος σε κάθε της γωνία, πόρνες, πρεζάκια, φοιτητές, παράνομα ζευγάρια, γλώσσες που δεν καταλαβαίνω, αλλά και να καταλάβαινα δεν θα είχε διαφορά. Η νυχτερινή Αθήνα είναι διαστροφικά όμορφη…

Οι Κήποι των Κρεμασμένων, Kyoto Song, Μαριλένα Τζωρτζάκη